24 juli | La Reserva Bosque Nuboso Santa Elena en Ficus La Raiz

Vanochtend stonden we vroeg op om om 06:00 uur bij het ontbijt te zijn, we moesten ons namelijk vroeg meldden bij La Reserva Bosque Nuboso Santa Elena voor een wandeling door het nevelwoud met een gids.
Zelf stond ik op met een neus vol snot een een knallende koppijn, denk de laatste tijd te veel airco's gezien.
Dit park wordt geadviseerd omdat het minder bezoekers trekt en daardoor rustiger is in het woud en een betere ervaring. Maar we moesten er wel vroeg zijn dus en aangezien we verwachtte dat de weg wel weer een bumpy road zou zijn waren we ruim op tijd vertrokken en dat was een goede keuze. Na alle hobbels en kuilen te hebben ontweken werden we vriendelijk ontvangen en niet veel later voegde onze gids Lucia zich bij ons.
Samen met nog een ander Nederlands gezin met jonge kinderen kwamen we in beweging. Lucia vertelde dat gezien de periode en het weer we niet heel veel dieren zouden zien maar dat ze wel haar best zou doen. Toen kwam de moeder van het gezin direct met een opmerking en houding van 'we zijn hier gekomen om dieren te spotten en niet voor de bomen en de planten...'  dus de sfeer zat er direct goed in (not), wat een vreemde reactie van haar en ik had ook niet het idee dat het een grap van haar was.
En ik met mijn halve koppijn zat echt niet te wachten op zo'n sfeerverpestende dame, bah...
Lucia legde het een en ander uit en natuurlijk zullen we wel iets zien maar dat zij niet degene is die het bepaalt maar de natuur zelf, logisch toch? Mijn advies voor die mevrouw is om met haar gezin naar een dierentuin gaan, dan kan ze leuk alle dieren zien (maar in gevangenschap).
Het woud bestaat uit 2 delen, het eerste is het primaire-/oerwoud en het tweede gedeelte is het bos wat na menselijk 'ingrijpen' opnieuw is gegroeid.
Het primaire bos is echt heel oud en nauwelijks begaanbaar en het secundaire gedeelte waar wij doorheen zouden gaan bestaat pas 40 jaar, echt ongelofelijk.
En het klimaat en het gebrek aan jaargetijden zorgen ervoor dat het woud continue groeit, als voorbeeld kon je zien dat de bomen geen jaarringen hadden maar dus continue groeien.
En uiteraard hebben we wel beestjes gezien zoals een millipedes (duizendpoot), vlinders en verschillende spinnen en een hol van een tarantula waar nog net een paar pootjes uitstaken. Ik begreep dat tarantula's best groot kunnen worden dus gelukkig bleven ze allemaal fijn in hun eigen holletje. Ook nestjes van kolibri's hebben we gezien met eitjes maar zonder een papa of mama kolibri.

Na onze tocht met de gids hebben we zelf nog een route gelopen en toen waren we er wel klaar mee. Met de auto terug naar ons dorpje en onderweg echt heerlijk gelunched.
Na de lunch even bijgekomen en de voetjes rust gegeven en nog naar een bijzondere boom gelopen, de Ficus La Raiz.

's Avonds bij het restaurant aan de overkant gegeten en dat verrassend lekker én verrassend goedkoop (relatief gezien).

Ondanks de neus vol snot en een wegtrekkende koppijn heb ik vanavond toch weer gewonnen en ben voor minstens 1 dag de gele trui drager, serieus!