26 juli | Laatste dag, National Parque Carara en Toepkoning/koningin 2025 🏆

Onze echt laatste dag in Costa Rica en wat hebben we het leuk en gezellig gehad! 2 mooie weken waarbij we enorm veel geluk hebben gehad met het weer. Het regenseizoen begint in mei en duurt tot november en kan er echt veel regen vallen, ook ik juli. Goed voor de begroeiing en de diertjes maar om 2 weken lang activiteiten in een regen poncho te doen bij 28 graden of hoger is niet grappig. Dus dubbelgeluk want wij hebben vrijwel geen last van regen gehad en alles zag er groen en fris uit, een kadootje.
Vanochtend zijn we naar het National Parque Carara geweest, dit park is bekend vanwege de verschillende soorten vogels die er zijn en voornamelijk de kleurrijke Scarlet Macaw (Lapa Roja). Bij de ingang van het park staat ook een 2 meter hoge standbeeld van een Scarlet Macaw en deed mij vermoeden als een soort aankondiging dat je hier dit type vogel absoluut zou gaan zien. Iets als een standbeeld van een dolfijn bij het Dolfinarium.

Onze gids Antonio begroette ons en wij waren vandaag echt de eerste toeristen van het park, hahaha.
Met wat gebrabbel probeerde hij uit te leggen wat we gingen doen en wat we -waarschijnlijk- gingen zien. We zouden sowieso de Scarlet Macaw gaan zien, 100% zekerheid zei Antonio. Als eerst gingen we de wandelroute rechts van de entree doen. Ik had me dus weer helemaal verkeerd gekleed en niet ingespoten tegen die kl*te muggen. Ik had - net als de gids - een lange broek en shirt met lange mouwen aan moeten doen. Binnen no time werd ik een ware feestmaal voor de aanwezige muggen, hilarisch. Maar wat hebben we in deze eerste etappe veel gezien, sowieso veel en verschillende gifkikkertjes, meer dan alle kikkers van alle vakantiedagen bij elkaar opgeteld. Grote spinnen in hun web, echt grote hagedissen, vlinders en die duizendpoot die we al heel vaak hebben gezien, hertje en agouties en brulapen.
Toen we weer bij het beginpunt aankwamen en nog geen papegaai hadden gezien heb ik me als eerst maar eens helemaal ondergespoten met anti-mosquito spray wat achteraf niet veel bleek te helpen.
Antonio gaf aan dat we nu met de auto naar een andere plek gingen welke 3 km verderop lag, dat hadden San en ik niet als zodanig begrepen uit dat eerdere gebrabbel van hem maar dit bleek achteraf een meesterlijke zet van hem te zijn. Dus wij achter hem aanrijden waarbij hij echt als een F1 coureur van de parkeerplaats vertrok en daarna gewoon niet meer bij te houden was, jeemig wat reed die gast hard. En ondertussen was Antonio een maatje van hem aan het bellen. Ergens 3 km verderop zette hij zijn auto stil langs de weg bij een verlaten stuk met iets wat op een hek moest lijken en ondertussen moesten we wachten op zijn maatje. Het was de bedoeling dat zijn maatje op onze auto's zou letten wanneer wij door dit gedeelte van het park zouden gaan lopen, is blijkbaar toch nodig.

En wat was dit een goed idee, het was weer als een soort privé tocht want in dit gedeelte kwam verder niemand. De paden waren ook stukken minder goed begaanbaar en soms zelfs modderig maar we vonden onze weg in dit gedeelte van de jungle. Antonio vertelde dat hij hier is opgegroeid en de weg als zijn broekzak kent en dat bleek helemaal waar te zijn. Inmiddels moet ik wel denque of knokkelkoorts hebben opgelopen, man wat waren die muggen bezig om het me moeilijk te maken. Ook een 2e en 3e spraybeurt hielp niets maar wat wel hielp was de draagriem van mijn camera. Die gebruikte ik net als wat een paard of een koe met zijn staart doet door telkens maar wat om me heen te slaan en dat hielp echt!

In dit stuk van het bos kwamen we nog veel meer dieren tegen waaronder vleermuizen, witkop- en slingeraapjes en, he he eindelijk de (Scarlet Macaw) papegaaien.
Dit was echt een van de top activiteiten, echt heel gaaf. Na het geven van een vette fooi vertrokken we richting de krokodillenbrug, de brug waar Sandra gisteren al iets over schreef. Omdat we dus 25 jaar geleden hier ook geweest waren vonden we dat we hier als een echte toerist ook even moesten stoppen en de brug over moesten gaan. Maar het waren inderdaad maar een paar krokodillen en niet de 10-tallen die we 25 jaar geleden aantroffen maar toch goed om dit van dichtbij nog eens te zien.

En alsof de vakantie echt op z'n einde begon te lopen begon het 's middags ineens te regenen en nu (21:40 uur lokale tijd) regent het nog steeds, wat bizar.
San heeft nog een spelletje gespeeld met de jongens voordat we het buitenzwembad indoken. Tijdens dat spelletje zagen ze nog een paar van de mooie papegaaien komen aanvliegen. Het zwembad was ook een soort van privé zwembad want verder was er niemand, mooi zo.

Het avondeten was dit keer 4 verschillende pizza's waarvan 1 zonder kaas ;-) en daarna de één-na-laatste toepronde van deze vakantie, spannend (voor mij dan...)
Ik stond op dat moment 2 punten los van Sem maar als Sem vandaag zou winnen en morgen ook wint dan is het gelijkstand.

Nick begon deze dag vanaf het begin goed te toepen en leek deze dag te gaan winnen maar in een spannende eindsprint won ik alsnog en is dit nu de stand met nog 1 ronde te gaan:

Patrick 6 (en is kampioen 2025🥇)
Sem 3
San 2
Nick 1 

Morgen weer naar huis... en een laatste toepronde is echt niet meer nodig, stel je voor dat ik ook die zou winnen ;-)