Dag 14 - Pechdag of een geluksdag

Gisteren hadden we tijdens de zip-tour de tip gekregen om s 'ochtends vroeg op pad te gaan want dan heb je de grootste kans om een beer te zien. Er worden regelmatig beren gespot op het golfterrein hier een paar minuten vandaan.
Dus vanochtend om 6 uur eruit om met de camera op pad te gaan richting en rondom het golfterrein. Je kunt makkelijk om het terrein lopen want er is een wandel-/fietspad. En dan loop je daar met je camera helemaal alleen en heb geen flauw idee wat te doen als er toch ineens een beer op voor je zou komen te staan. Denk een foto maken en snel wegrennen of zo.
Maar na een kleine 5 km gewandeld te hebben geen ene beer gezien (pech?) en dus maar weer terug naar het appartement, kop koffie zetten.

Na ontbijt besloten we om voor een paar uurtjes fietsen (geen e-bikes, te duur) te huren en zaten we rond half 12 op de fiets richting Green Lake. Volgens de dame van de fietsverhuur kon je daar wel mooie foto's maken van Whistlers Mountain.
Af en toe was het zoeken maar door de bordjes te volgen was het goed te doen. En verdraaid we kwamen gewoon nog een pak sneeuw tegen en echt koud was het niet, grappig.

Ook was het af en toe stevig de heuvel op trappen en als je zoals Sandra een e-bike gewend bent dan is het dubbel zo zwaar. Bij een mooi viewpoint hebben we foto's gemaakt en besloten we weer terug te gaan want we moesten een flink stuk omhoog trappen.

Op sommige stukken reed ik dan naast San en duwde ik haar al fietsende de heuvel op. En eigenlijk hoopte we stiekem toch nog ergens een beer tegen te komen, mooi niet dus, pech of geen pech.
Wel berenpoep gezien, verse zelfs dus ze zijn er echt wel!
Toen we de laatste heuvel moesten nemen naar Whistler Village duwde ik San weer de heuvel op en toen ging het echt fout en vielen we (heuveltje op, tempo laag) in slow motion samen op het fietspad, dikke dikke pech dus. 
San hield er een flinke schaafwond aan over op haar been en moest na de valpartij echt even bijkomen. Op dat moment kwam er een man langs die netjes vroeg of het goed ging en al snel ging het gesprek verder in het Nederlands want hij was ook Nederlands en was ook op vakantie. Nog even gekletst met deze aardige man, woont in Chili en gaat binnenkort op bezoek bij zijn zuster in Utrecht, wat een toeval. Toen San weer wat kleur op de wangen kreeg vertrok de man weer en fietste we rustig de laatste 500 meters naar Whistler en brachten de fietsen weer terug.
 
En zoals ik al eerder schreef is er dit weekend in Whistler een  MTB evenement 'Crankworx Whistler' en werden vandaag de finales gereden, geweldig om dit van dichtbij mee te maken. De finale begon om 17:00 uur en we waren mooi op tijd om redelijk 'vooraan' te staan. Echter door het voorspelde weer waren blijkbaar de onderdelen wat door elkaar gegooid en stonden we nu vooraan bij een groot scherm op de plek waar normaal gesproken het laatste onderdeel gereden zou worden. Maar blijkbaar kan elk onderdeel een finale zijn en konden we op het grote scherm meekijken naar de downhill op MTB zonder ketting, nooit geweten dat dat kon maar dat zijn de fietsen met trappers maar zonder ketting-(aandrijving), ze gaan puur op techniek en zwaartekracht naar op een parcours naar beneden. Supergaaf om te zien en aan de deelnemers te zien was het voornamelijk een feestje van de USA, Australië en Canada maar er was ook een Nederlander bij die knap 3e werd! is dat pech of geluk? geen idee.

En ja, na een hapje te hebben gegeten bij de Old Spaghetti Factory kon het wel eens de laatste Toep-ronde van deze vakantie worden tenzij Nick zou winnen.

Nick en ik lagen er als eerste uit en werd de staart van de finale gespeeld door Sem en Sandra.
En het is Sandra die zich Toep-Koningin 2024 mag noemen, dit keer geen pech, geen geluk maar gewoon goed gespeeld!

Morgen vertrekken we weer naar Nederland en als ik op tijd wakker ben ga ik denk ik nog een poging doen om 's ochtends op beren-jacht te gaan.